! مُردن ؛ حریف ِ خستگی ِ پای ما نشد

عاشقانه می ستایمت ؛ پرسپولیس ِ هنوز و همیشه ی من / به یاد 6 تای 52 ، 6 بار بگو عشق است پرسپولیس

nabzekhisesobh — Sat, 06 Sep 2008 08:15:18 GMT

به نیمه ی شهریور که نزدیک می شویم ، انگار همه ؛

ما دیرینه کودکان قبیله ی سرخ را می گویم !

همه یک جوری ، شبیه تاک های سر به فلک کشیده می شویم

پر غرور و استوار ...

بالای گلدسته ها یی از باران و بنفشه سیر می کنیم انگار ...

بر می گردیم به قیل و قال شهریور 1352

و سر می کشیم تا بلندای آسمانی که آبی نیست !

از بس که شعله های سرخ تو ، آب پاشی اش کرده !

پیش از آن اتفاق بزرگی که با دست های تو رقم خورد

جای یک حدیث مقدس و جای طوفانی از نور و ستاره ، توی

تقویم های روزگارمان خالی بود

.. انگار .. !

قبول دارم ، خود خواهی محض است که آن وقت ها ی پر

سوسن و سنجد

من نبودم و برای اسطوره هایت هورا نکشیدم !

و حالا افتخار می کنم که 13 سال پیش ، دل و دینم با تو یکی

شد !

قبول دارم ؛ ولی ، در تمام این سال ها ی تیره و روشن

دلباخته گی ِ سرخم ، هرگز بی رد پا نبوده و نیست ...

امسال هم با تو و با همه ی آنهایی که طبق طبق ترانه و

ریحان می چینند

و سجاده سجاده دعا ، بدرقه ی راه آسیایی ات می کنند

16 شهریور را دوباره تبرک می کنیم

و به هم تبریک می گوییم :

آها ی تویی که افتخار بزرگ زندگیم ، سایه ی سرخ حضور

سیزده ساله ات بوده و هست ؛

محض یاد آوری 6 تای 52 ، شش بار می نویسم :

" دنیا دیگه مث تو نداره

نه داره ؛ نه می تونه بیاره ! "

انگشتا نت را لا بلای موها يم پنهان کن ؛ تا نوازشی را حس کنم که تو خنديده ای

nabzekhisesobh — Sat, 30 Aug 2008 15:06:18 GMT

روزه ‌دار ِ نگاهی هستم

نگاهی سخت غمناک
و انگار، امید هر « افطاری » احمقانه است،

   و ما را بگو که « سحر »
   توشه ‌ای بر نگرفته بودیم به امید « افطار ».
   و خواب می ‌بینم ؛ تو را که ملحفه بر رویم می‌ کشی
   ملحفه ‌ای سفید.
   و سرد می شوم و بیدار.
   سخت است

   بیداری اذیتم می کند
   که در آن ، نه تو هستی
   و نه حتی رخصت بودنت
کتاب می ‌خوانم
   و احساس می ‌کنم ؛ کسی مرا نمی ‌فهمد
   هیچ ‌وقت کسی مرا نفهمیده
   بوی استفراغ می‌ پاشد به اطرافم .
   من به نگاه ‌کردن معتادم

   من با صدای « شجریان »
   به اوج احساس می ‌رسم
   و آرام می ‌شوم
   و می‌ دانم که پدرم چه بزرگوار است
   حتی وقتی که می‌ گوید
   بین دو جنس مخالف
   « عشق » ، همان معنی « هوس » را می ‌دهد

   و من از خودم بدم می ‌آید
   که چرا هیچ ‌وقت در سخنان مادرم
   هیچ « شاعرانگی » ؛ احساس نمی ‌کردم
   وقتی که می ‌گفت
   از « شمشاد » خوشش می ‌آید !!!

حسین شیرزادی

خدا را شکر
سال‌هاست رفته ‌ای و
يک نام اگر يادم هست،
نام توست!

دريا دريا تو
سياه سياه من
خدا را شکر
يک حادثه اگر هست،
حادثه ‌ی توست،
يک زمزمه اگر هست ....

                   آسمان اگر پايين نيامد،
                   تو پولک و ستاره و ماه
                   خدا را شکر

هنوز چيزی از عشق اگر می ‌دانم ،
از عشق آن روزها به توست.
                          هر چند گفته بود م :
                          ـ هرچه می‌ کنی ،
                          صدايت اگر کردم ، بی جوابم مگذار

هر چند گفته بودی :
ـ تو صدايم کن ،
من لبخند، نگاه، جواب.
                           هرچند بی ‌جوابی تو را ،
                           ها ی رويا    رويا      رويا
                           صدا کردن عادتم شد

هرچند صد قدم من
هيچ تو
خدا را شکر !!

/ آماندا گ. /

انگارش نه انگار،
يادش نيست.
خميازه ‌ی پاييز،
بهار دست تو،
يادش نيست!
                   ـ انگارش نه انگار
                   خيالش نيست،
                   صدايش می ‌زدی پر می ‌گرفت،
                   يادش نيست.

او تو را ترانه صدا می‌ کرد،
تو او را وسوسه.
عاشقی‌ هايش ،
رويای بی ‌تابت،
يادش نيست!

                 ـ خيا لش پر می‌ گرفت،
                 به ثانيه می‌ گفت:
                 دوستت دارم ،
                    بانو،
                           عزيزم ،
                 نهايت ،
                           يادش نيست!

من تو را،
تو او را،
هيچ ‌کس ، هيچ ‌کس را

يادش نيست !!

/ آماندا گ. /

پ. ن :

آخرین ماه فصل تابستان ، برای من تولدی دیگر است !

عزیزترین های امروزُ همیشه ام ، یادگارهای شهریور دیروز منند !

اینکه باز هم شهریور است و دارمشان ؛ اینکه سالروز آسمانی یافتنشان را

دوباره جشن می گیرم ؛ سرمست غرورم می کند !

این چند سطر را می نویسم ، محض پریشانی گیسوان طلایی ِ

شمایی که نبض صبح های بی پگاه ِ مرا ؛ خیس می کنید

و محض اینکه بدانید ؛ زائر دیرینه ی آسمان ِ خیالتان

جز واژه های خسته اما بارانیش ، پیشکشی ندارد که روانه ی دریای دل ها یتان کند :

در آستا نه ی فصلی که حالا دیگر خیلی ها می دانند ، برایم تعبیر تلخ ترین و محال ترین روزهای بودن است

و در اوج جهنمی ترین ثانیه های سرد و ساکت زیستنم

شما ؛ با چتری از آرامش و پیاله ای از تبسم های بی وقفه ،

کنار ِ خشت خشت ِ ناامیدی ِ لحظه های کشدارم ، حضور دارید

و این منشور نورانی ِ بودن شماست که از بستر گریه رها می کندم

و مجال سرودنم می دهد

بی گمان ، بارش یکریز این واژه های مکرر و عطر این بوسه های وضو گرفته

ذره ای از مهربانی ِ پنهان ِ نگاهتان را پاسخ نخواهد بود ...

اما چه کنم که این جا تنها منم و کوپه های قطاری که جز این دل نوشته ها ، مسافر دیگری در خلوت شب ها یش نیست !

هفتم ؛ هفدهم و بیست و هفتم شهریور ؛ سالروز پیوند ِ دلواپسی من و بهار نگاه شما

مبارک خودم و شمایی که هفت را و شهریور را برایم مقدس ترین واژه های عالم کردید

همچون همیشه سپاسگذار بودنتانم ...

همین ... !

" به قاصدکم؛

فروغ ِماندگار ِدلم

و هانیه ی نازنینم

که معنای ناب سنگ صبورند "

پ . ن ۲ :

یه خواهش :

http://www.najafzadeh.ir/weblog/archives/post_73.php

پ . ن ۳ :

صدای بال فرشته ها میاد ... یواش یواش ...

التماس دعا ...

قندیل های دلم انتظار می کشند تو را ، هوس آب کردن نکرده ای ؟

nabzekhisesobh — Tue, 05 Aug 2008 11:03:18 GMT

            من خيس خيال آب‌ بازی‌ ام
           در اين ظهر داغ تابستانی
       کنار نفس‌های رود
         بهانه ‌ی آرامشم دهيد
         ای ساده ثانيه‌های سرخوش زيستن

افسانه‌ ی چشمان تو

دریا را به باریدن کشاند

    وقتی نگاه در آغوش
    لب به واژه می ‌دادی.

    ساعت‌ها گذشتند
    کنار مردمک گشوده‌ی آسمان

    شب می ‌شکست و تب...

    سپیده ساعت دیدار ما بود
    اما،
    پلک که گشودم
    تو رفته بودی
این چند سطر جا مانده بود

« حسنا صدقی »

    فرقی هم می‌ کند     که بميرم برای تو
   يا آن ‌قدر زنده بمانم
   که باد کنم روی دست‌های خودم

   روز که گذشته بود
   و ما ه
   به سال می ‌رسيد
   ميان من و سال‌های پشت باد
   زنی بود که گيسوانش را به باد فروخت

   زنی در سال هزار و سيصد و هشتاد و چهار
   گيسوانش را چند بار فروخت
   و پيراهنش را
   مردی به تاراج گرفت
           که نسبتی با سرزمين مادريش نداشت

ديگر چه فرقی می‌ کند
   زنده يا مرده
   اين صدايی که هم‌ اکنون می ‌شنويد
   از
      سال‌های پيش گلويش بريده بود

« ناهيد سرشگی»

که هستم

سوال بود !

تو را یافتم

که هستی

سوال شد

تو رفته ای !!! *

تمام سکه هایم را خرج کرده ام

تا لذت خرج آخرین سکه

باخته ام ؟! *

می ترسم

در خواب

خاطراتم را بدزدند

یا بیدار شوم

نام تو را به خاطر نیاورم !*

* « کیکاووس یاکیده »

پ.ن :

۲۶ مرداد « نبض خیس صبح » یک ساله میشه !

بدون لطف بی دریغ شما دوستای خوبم ؛ انگیزه ای برای ادامه وبلاگ نویسی نداشتم و ندارم ..

دروغ چرا .. ؟! دلم می خواست از اول شروع نمی کردم که حالا نتونم و نگذارن که تمومش کنم !!

اما...

به هر حال از حس ناب شاعرانه ای که همتون توی این یک سال به الهه دادید ، ممنونم ...

پ. ن 2 :

بیا به جان خودت عشق را مهیّا کن

که من برای حضورت ، همیشه دلتنگم

خدا کند که بهار رسیدنش برسد

شب تولد چشمان روشنش برسد