تو مثل هيچ‌ کسی نيستی ؛ اما من ؛ هنوز هم ، همه را اشتباه می‌ گيرم !

  

  زخم
  زندگی‌ ات
  منم ...
  همه به زخم‌ هایشان
  دستمال می ‌بندند
  تو اما
  به زخمت
  دل بسته‌ای !

  « انسیه اکبری»

 

               لینک عکس

تمام رود های جهان از پشت بام خانه ی ما می گذرد !

درب گنجه ام را اگر باز کنی ؛ تا چشم کار می کند دریاست

می توانی از چمدانم بپرسی

که هر جمعه گریه هایم را در آن ... !

ای دور ِ مجاور !

یک کاسه شبنم برای زخم شاپرک ها کنار بگذار

یکی از همین روزها ، خودم را قاب می گیرم

اگر دیر آمدی

سراغم را از مداد رنگی ها بگیر ... !

 

                 لینک عکس

 

حالا دیگر نه به سبز ایمان دارم
 نه به صدا ؛  نه به سکوت
 گفته بودم
 خیلی صبورم که هنوز هم  می نشینم
و از ته آیینه برایت انار می چینم
 اما دیگر نه انار و علاقه
 نه علاقه و اقاقی
خاموشت کرده ام !
 نام من پرنده شد و پرید
 و نام تو ، ستاره ی سبز من
 با خاکستر کبوتران سوخته
آهسته وزید
من آلوده بودم ، آلوده ی جزر و مد صدایت
 و تو برای دست کشیدن به پوست من
 انگشت هایت را گم کرده بودی !

 سه دقیقه از مرگ من گذشت
 حالا اندامم را در ایینه غسل می دهم
 و با هر چه بود و نبود این گنبد کبود ، بدرود

 « مریم اسدی »

                     

پ.ن : هر کس به طریقی دل ما ...  حتی  تو !

 

+ نوشته شده در  بیستم بهمن 1386ساعت   توسط الهه   | 

---

تو که خاموشی ؛ بی تو به شام و سحر، چه کنم با غم تو ؟

  

 

بهمن ماه که میشود ... ناخودآگاه دلم بهانه می گیرد ؛

 و قصیده های نا نوشته ام  مرثیه می شوند ....

آفتاب هم  انگار خیال تابیدنش در سر نیست ....

و یاد شما دوباره سبز تر ازهمیشه در دل آسمان شب ستاره می پاشد!

شمایی که نشد به شوق سرخ دویدنتان هورا بکشم

اما با تعصب رفتنتان را چه تلخ به نظاره نشستم

 « مهراب شاهرخی ِ دست نیافتنی ، مجید سبزی

     تکرار نا شدنی  » ؛

مدت هاست کنار نام شما می نویسیم : یادش بخیر

ولی هنوز در باورهیچ کداممان نگنجیده که نیستید ....

اینجا .... روی زمین ....

بی شما چقدر ثانیه های تعصب زود می گذرند ...

این روزها دوباره حسادت می کنم به آسمانی که شما را دارد ...

و باز صفحه اول دفتر خاطراتم حک می کنم :

" عمو مهراب ، عمو مجید ، یک سال دیگر هم بی شما گذشت

 واین دوازده بهمن ها و هجده بهمن ها ،

 سر مشق حادثه های نا باورانه ی هر ساله ی ما شد .

برای اسطوره هایی که هنوز از عطر حضورشان سرمستیم ،

 دعا کنید

 و برای ما ، که کمی قدر بدانیم بودنشان را ... "

 

 

پ.ن :  چه کنم با غم ِ دل ؟!

  

+ نوشته شده در  یازدهم بهمن 1386ساعت   توسط الهه  

---